Friction

Trends · 4 min leestijd

Verticale video is volwassen geworden — en dat verandert je shotlist

← Alle artikels

Vorige maand stuurde een klant ons een "verticale versie" die een andere shop voor een campagne had gemaakt. Het was de horizontale commercial met de zijkanten eraf gesneden. Het product stond pal in het midden, want daar leefde het in de 16:9-master. Twee mensen in gesprek waren nu één zwevende schouder en een hoop leeg plafond. Het testte slecht, en iedereen gaf het platform de schuld. Het platform was prima. De shoot klopte niet.

Verticaal is geen crop meer. Het is waar het kijken vandaag grotendeels gebeurt, in één hand, soms zonder geluid, duim klaar om weg te swipen. Wie voor 16:9 framet en er in de edit nog 9:16 uit probeert te redden, krijgt precies wat die klant kreeg. Daarom plannen wij het staande frame al vanaf shot één.

Het staande frame vraagt om andere dingen

Een verticaal frame is vooral hoogte, dus je bouwt op en neer in plaats van links naar rechts. Ga dichter op je onderwerp. Een medium die wijd prima leest, voelt afstandelijk zodra het frame smal is, dus we pushen in of brengen de camera dichterbij. Gezichten zitten hoger dan je verwacht, rond de bovenste derde, met de ogen vlak bij de lijn waar je duim niet zit. Product schuift weg uit het dode midden en leeft in het bovenste-midden, waar een telefoon het echt toont.

En dan ga je stapelen. Horizontaal kun je elementen naast elkaar uitspreiden; verticaal moet je ze van voor naar achter in lagen zetten. Iets op de voorgrond, je onderwerp in het midden, iets levends erachter. Die diepte stopt de scroll, en je kunt ze alleen filmen als je op de dag zelf al wist dat je ze nodig had.

Cameramoves veranderen ook. Een brede laterale pan die zingt in 16:9 stelt niks voor in een staand frame. Verticaal houdt van de push-in, de tilt langs een lichaam of een gebouw omhoog, de move die met het onderwerp meereist. En je laat ruimte vrij: de boven- en onderkant worden opgeslokt door captions, de username, de knoppen. We bakenen die safe zones af op de set, niet in de grade, zodat er niks belangrijks sneuvelt onder een UI.

Twee echte formaten, één shootdag

We kiezen niet verticaal bóven horizontaal. We draaien ze allebei volwaardig op dezelfde dag. Dat betekent ruimer framen op de sensor zodat een echte 9:16 binnen de 16:9 past, een paar setups plannen die enkel voor verticaal bestaan, en de shotlist in beide aspect ratios opbouwen voor er iemand "action" roept. Het kost wat meer voorbereiding en bijna geen extra tijd op de vloer. Wat het oplevert: twee sterke films in plaats van één goeie en een gegijzelde.

"Exporteer ook even een verticale" is hoe je content krijgt die niemand bekijkt. Film het alsof het ertoe doet, want dat is het scherm dat ze vasthouden.

Hier helpen we mee

Maak je iets dat vooral rechtop bekeken wordt?

Dan kadreren we ervoor vanaf het eerste shot. We plannen hoog en breed samen, zodat geen van beide een restje is.

Lees ook